Вата — ауа мен эфирдің қосындысы. «Қозғалыс беруші күш» ретінде ол өзге екі бастауды қозғалысқа келтіріп, тепе-теңдік, энергия, тыныс, сезім, ой және ерік сияқты құбылыстардың негізін құрайды. Физиологиялық тұрғыдан алғанда, Вата – тыныс алу, қан айналымы және жүйке-бұлшықет әрекетінің түп қазығы.
Ал театр кеңістігінде бұл ұғым мүлде жаңа сипат алады.
Театрдағы Вата — актердің демі. Оның сахнадағы әрбір қимылы, әрбір үзілісі, әрбір үнсіздігі. Бұл — сахна мен көрермен арасындағы көзге көрінбейтін байланыс, ішкі толқын, тірі энергия. Көрермен оны байқамауы мүмкін, бірақ дәл сол күш спектакльдің өмір сүруін қамтамасыз етеді.
Сахнадағы қозғалыс — тек физикалық әрекет емес. Ол — ойдың қозғалысы, сезімнің ағымы, ішкі күйзелістің сыртқы көрінісі. Егер осы қозғалыс тоқтаса, спектакль де тоқтайды. Сондықтан Вата – театрдың тынысы.
Актер сахнаға шыққанда, ол тек рөл ойнамайды. Ол кеңістікті қозғалысқа келтіреді. Оның демі – көрерменнің демімен үндеседі. Осы үндестік арқылы сахна тірі организмге айналады.
Театр – көзге көрінетін өнер ғана емес. Ол – сезілетін, бірақ ұстап көруге келмейтін құбылыс. Сол себепті Вата ұғымы театр табиғатын түсінуге мүмкіндік береді. Өйткені ең маңызды нәрсе – әрдайым көзге көрінбейді.
Театрдағы шынайы қозғалыс — сыртқы әрекетте емес, ішкі дірілде. Ал сол дірілді тудыратын – Вата.
