Кімнің есінде… үйдің төбесіне шығып антенна түзейтін кездер?
Телевизор сызық-сызық боп, адам бейнесі бұзылып кететін. Бірде дыбыс бар, бірде жоқ. Сонда үйдің іші бірден қозғалып кететін. “Көрінбей тұр!”, “Тоқта, солай тұр!” деген дауыстар.
Біреу міндетті түрде шатырға шығады. Көбіне — әке. Қолында антенна. Суық темірді ұстап, жайлап бұрады.
Төменде тұрғандар айқайлайды:
— Аздап оңға!
— Жоқ, жоқ, кері!
— Таптың! Қимылдама!
Сол сәтте уақыт тоқтап қалғандай. Антеннаның бір сантиметрге қозғалысы — бүкіл үйдің үміті.
Шатырдың үстінде тұрған адамға бәрі басқаша көрінетін. Ауылдың үстінен баяу түскен кеш, әр үйдің өз тіршілігі… Ал төменде — экранға телмірген бір үй.
Сосын бір сәт болады.
Кескін анықталады.
— Болды! Тұр солай!
Бірақ дәл сол кезде… жел қозғалып, сурет қайта бұзылады. Тағы да басталады. Тағы да айқай. Тағы да үміт.
Сол қарапайым сәттердің ішінде бір қызық жылулық бар еді ғой.
Бір телевизордың айналасына жиналған бүкіл үй.
Бір антеннаның айналасында бірігіп тұрған отбасы.
Қазір бәрі анық.
Бірақ сол кезде… бәрі жақынырақ еді.
