Иә, бұрын салат жауып, қыстың қамын ойлап, түні бойы әбігер болатынбыз. Бір қазан қайнап, көкөніс турап, банка жуып дегендей, бәрі бір ғанибет сәттер еді. Енді сол күндерді еске алғанда бір жағынан шаршағаныңды, бір жағынан сол кездегі жылулықты сағынасың.
Әсіресе салат жабу науқаны бүкіл отбасы мүшелерін бір дастарқан басына жинайтын ерекше дәстүр еді.
«Бұрын салат бірдеңе жапқанда осымен түнімен отыратын едік...» деген сөз талай жанға таныс болса керек. Расында да, күз мезгілі басталысымен үйде қызу тіршілік жүретін. Бірі қызанақ пен қияр жуып жатса, енді бірі сәбіз аршып, көкөніс турайтын. Үлкендер банка дайындап, жастар қақпақ жауып, әркім өз міндетін атқаратын.
Түн ортасына дейін жалғасатын бұл жұмыс кейде шаршататын. Бірақ сол сәттердің өзінде ерекше жылулық болатын. Асүйден шыққан иіс, үлкендердің әңгімесі, балалардың күлкісі – бәрі ұмытылмас естелікке айналды.
Бүгінде заман өзгерді. Дегенмен салат жабумен өткен сол түндер көптеген отбасының жадында сақталған. Ол тек қысқа азық дайындау ғана емес, отбасы мүшелерін жақындастыратын, бірлік пен берекені сезіндіретін ерекше дәстүр болатын.
Анамыз бен әжелеріміз қыстың қамын ойлап, салат жабуға кірісетін. Біріміз көкөніс жуамыз, біріміз тураймыз, енді біріміз банкаларды дайындаймыз.
Асүйдің іші ыстық, бу басқан терезелер, қайнап жатқан қазандар… Ал уақыттың қалай өткенін байқамай қалатынбыз. Кейде түннің бір уағына дейін отырып, ондаған банка салат жабатын едік.
Шаршағанымызбен, сол күндердің өз қызығы бар еді. Үлкендердің әңгімесі, шай үстіндегі әзілдер, бір үйдің адамдары болып жұмыла еңбек ету – бүгінде сағынышқа айналған естеліктер.
Қазір көп нәрсе дайын. Бірақ сол салат жабамыз деп түнімен отырған күндердің жылуы мен берекесі әлі күнге дейін көңілде сақтаулы.
Бу басқан терезелер, қайнап жатқан қазан, көкөніс тураған қолдар, үлкендердің әңгімесі. Қарапайым көрінген сол сәттер бүгінде балалықтың ең жылы естеліктеріне айналды.
Сол күндердің шаршауы ұмытылғанымен, жылуы мен берекесі әлі күнге дейін жүректе сақтаулы.
