Кімнің есінде… қыстың ұзақ түндерінде бәріміздің бір бөлмеге жиналатынымыз?
Пештің ыстығы үйдің ішіне баяу тарап тұрады. Терезе буланып кеткен. Сыртта боран ұлып жатады. Ал үйдің ішінде — басқа әлем.
Көрпені басымызға дейін жауып алып жатамыз. Біреу қорқынышты әңгіме айтады. Біреу өтірік қосады. Біреу қорыққаннан үндемей қалады.
Сосын міндетті түрде бір дауыс шығады:
— Ұйықтаңдар енді!
Бірақ ешкім ұйықтамайды.
Қараңғы бөлменің ішінде бәрінің көзі ашық жатады. Біреу күледі. Біреу жастық лақтырады. Біреу көрпенің астынан сыбырлап сөйлейді.
Сол түндер ұзақ сияқты көрінетін.
Бітпейтіндей.
Таңертең мектепке тұра алмай қалсақ та, сол әңгімелерден ешқашан бас тартпайтынбыз.
Қазір әркімнің өз бөлмесі бар.
Өз телефоны.
Өз тыныштығы.
Бірақ сол бір тар бөлмедегі тығыздық…
бүкіл өмірден жылырақ еді ғой.
