БЕСІНШІ СӨЗ

Театр — тұрақсыз өнер.
Кешегі күні халықты тебіренткен, бір елдің ойын оятқан қойылым бүгін сахнадан түсіп, ертеңгіге орын береді.
Оның ізі кейде естелікте қалады, кейде сыншының жазбасында сақталады. Бірақ өмірі сол сәтпен өлшеніп, сол шақпен бітеді. Мәні мен маңызы – со сәттің шындығында, жанның қозғалысында.
Алайда осы өткінші өнердің өзі – үлкен мәдениеттің, тұтас халықтың рухани деңгейінің айнасы.
Сахнада не бар – санада сол бар.
Сахнада не жоғалды – қоғам соны жоғалтқан.
Сахнадағы қойылым – халықтың ішкі сұрағы, іштегі ізденісі, кейде — жоғалтқаны.
Театр мәдениеті — халық мәдениетінің бір парасы емес, тұтас формуласы.
Көрермен қандай қойылымға барады – сол оның талғамының өлшемі.
Режиссер не қояды – сол оның ойының өрісі.
Жеңіл-желпіге үйір көрермен көп болса – рухтың да салмағы жеңілдегені.
Тереңге баратын туынды аз айтылса – ойдың да жұтаң тартқаны.
Бірақ театр архив емес.
Ескі қойылымға тізе беріп, кешегі күнмен ғана өмір сүре алмайды.
Театрдың көркемдік деңгейі мен көрерменінің талғамы – қоғамдық ойлау мен ұлттық мәдениеттің дәл көрсеткіші.
Егер сахнада жеңіл-желпі дүниелер көбейіп, тереңдік сиресе – демек, рухани сұраныс та әлсіреп барады.