«Театр – өтірік» деген сөзді жиі естиміз. Расында, сахнада бәрі шартты. Сарай жоқ болса да – сарай бар деп сенеміз, актер патша болмаса да – патша ретінде қабылдаймыз. Бірақ дәл осы шарттылық көрерменді ең үлкен ақиқатқа жеткізеді.
Театр өмірді көшірмейді. Егер сахна өмірдің дәл көшірмесіне айналса, онда оның қажеті де болмас еді. Театр өмірді іріктейді, жинақтайды, мәнін ашады. Бір адамның тағдыры арқылы тұтас қоғамды, бір отбасының қайғысы арқылы бүкіл адамзаттың мұңын көрсетеді.
Сондықтан сахнадағы өтірік – ақиқатты айту үшін қолданылатын құрал. Көрермен қойылым аяқталған соң кейіпкердің өміріне емес, өзінің өміріне ой жүгіртеді. Театрдың жеңісі де осы сәттен басталады.
Ұлы режиссерлер мен драматургтер театрды ешқашан шындықтың қарсыласы деп қарамаған. Керісінше, олар үшін сахна – адамның өзінен жасырып жүрген шындығын ашатын кеңістік. Кейде өмірде айта алмайтын сөзді кейіпкер айтады, өмірде жасыратын көз жасты сахна төгеді, өмірде байқалмайтын жалғыздықты театр анық көрсетеді.
Сахнаның басты міндеті – оқиғаны емес, ақиқатты жеткізу. Ал ақиқат әрдайым дерекпен емес, сезіммен танылады. Сондықтан театрдың шындығы өмірдің шындығынан да өткір болуы мүмкін. Көрермен қойылым аяқталған соң өз өміріне басқа көзбен қарай бастаса, демек театр өз миссиясын орындағаны.
