Театр – тірі организм: Ербол Хабылбеков
Қалибек Қуанышбаев атындағы Қазақ ұлттық музыкалық драма театрының 35 жылдығына арналған «Театрлық жазбалар» айдарының жалғасы – театр директоры Ербол Жақсыкелдіұлы Хабылбеков.
Егер режиссер сахнаның ішкі әлемін жасаса, директор – сол әлемнің тынысын ұстап тұрған тұлға. Бұл жолы біз театрды басқару емес, театрмен бірге өмір сүру туралы әңгіме қозғаймыз.
Өмірді өзгерткен театр
Ербол Хабылбеков үшін Қаллеки театры – жай қызмет орны емес.
Қаллеки театры мен үшін өте қымбат. Бұл театр менің өмірімді өзгертті.
Ол ұзақ жылдар бойы шоу-бизнес, концерттік ұйымдар мен мәдениеттің түрлі саласында еңбек еткен. Бірақ театр – мүлде басқа кеңістік.
Театр – тірі өнер. Мұнда өмірдің өзі сахналанады. Дәстүр де, қазақ драматургиясы да, әлемдік классика да қатар өмір сүреді.
Осы ерекшелік оны түбегейлі өзгертті. Бұрынғы қарқын, жастыққа тән бейқамдықтың орнын жауапкершілік басты.
Қазір мен үшін ең бастысы – ұжым. Ұжым алдында жұмыс істеу – үлкен міндет.
Театрға келу: сырттан ішке
Оның театрға келу жолы да өзгеше.
Қаллеки театрымен алғашқы байланысы – жаңа ғимараттың құрылысы кезінде басталған.
Театрмен мені байланыстырған – құрылыс. Сол кезде сыртынан бақылап, таңданыспен қарадым.
Кейін театрға қызметке келгенде, бірден басшылыққа емес, қарапайым қызметкер ретінде қабылданады.
Мен қатардағы жауынгер сияқты бастадым. Бірден басшы болған жоқпын.
Осы жол – оның театрды іштен тануына мүмкіндік берді. Әр буынмен араласып, театр табиғатын сезінді.
Көп нәрсені көрдік, үйрендік. Солай өстік.
Театр және уақыт
Бүгінде директор ретінде ол театрдың болашағына сеніммен қарайды.
Бұл театрдың болашағы өте зор. Керемет актерлермен жұмыс істеп жатырмыз.
Оның айтуынша, театр – уақытпен шектелмейтін өнер.
Бұл – ұлттық өнер. Тірі өнер. Сондықтан ол ғасырлар бойы өмір сүре береді.
Көрермен – театрдың жүрегі
Театр тек сахнамен емес, көрерменмен тірі.
Бізді отыз жылға жуық тамашалап келе жатқан көрермендер бар. Ескі ғимараттан бері бірге келе жатқан жандар бар.
Сондықтан оның тілегі де қарапайым әрі терең:
Сол көрермен ешқашан азаймасын.
Ербол Хабылбеков үшін театр – басқарылатын құрылым емес.
Театр – бірге өсетін, бірге өзгеретін, бірге тыныс алатын тірі организм.
Ал сол организмнің жүрегі – сахна емес, адам.
Көрермен де, актер де, сахна сыртындағы әрбір жан да – сол үлкен өмірдің бір бөлшегі.
