ЕРТІС АҒАДЫ...
Бұл қала...
Қара тасқа қашалған шежіре.
Көшелерімен Абайдың ойы жүрген,
Түндерін Шәкәрімнің жыры күзеткен.
Мұхтардың алғашқы арманы
Осы аспанға қарап бой түзеген.
Осы даланың үнін
Бір кезде от қақ айырды.
Көк аспанның тыныштығын
Жарылыстар жыртып өтті.
Жер үнсіз қалды.
Адам үнсіз қалды.
Тек аналардың көз жасы
Ертіске қосылып ағып жатты.
Сонда да...
Семей сынбады.
Қайғысын кітапқа айналдырды,
Жарасын ғылымға тапсырды,
Үнсіздігін әнге көшірді.
Абайдың нұры,
Шәкәрімнің ары,
Мұхтардың қаламы,
Полигоннан аман қалған
Бір ұрпақтың үміті бар бұл қала
Қасіреттен де биік тұруды үйренген.
Ертіс ағады...суына үңілсең,
Жүзіңді емес,
Қазақтың кешегісі мен ертеңін көресің.
Мирас Әбіл
04.08.2026
