Әлем әдебиетінің тарихында ондаған роман, жүздеген әңгіме жазып, ұмыт қалған қаламгерлер аз емес. Ал кейбір жазушылар екі-ақ кітап жазып, әдебиеттің даму бағытын өзгертіп кетеді. Мексика жазушысы Хуан Рульфо – сондай сирек құбылыстың бірі.
1953 жылы жарық көрген «Отқа оранған алқап» (El Llano en llamas) әңгімелер жинағы мен 1955 жылы басылған «Педро Парамо» романы Латын Америкасы әдебиетінің жаңа дәуірін бастап берді. Осы екі шығармадан кейін Рульфо көркем проза жазуды іс жүзінде тоқтатты. Соған қарамастан, оның ықпалы кейінгі бірнеше буын қаламгерлеріне жетті.
Габриэль Гарсиа Маркес өз естеліктерінде «Педро Парамоны» оқығаннан кейін әдебиетке деген көзқарасының түбегейлі өзгергенін жазады. Ол тіпті романды бірнеше мәрте қайта оқып, оның көптеген беттерін жатқа білгенін айтқан. Маркес Рульфоның прозасы өзіне жаңа шығармашылық тыныс сыйлағанын жасырмаған.
Рульфо шығармаларының басты ерекшелігі – сөздің үнемділігі, үнсіздіктің қуаты және қарапайым адамдар тағдырын терең психологиялық дәлдікпен бейнелеуі. Оның кейіпкерлері көбіне жоқшылықтың, жалғыздықтың, зорлық-зомбылықтың және үмітсіздіктің құрсауында өмір сүреді. Бірақ жазушы олардың тағдырын аяушылықпен емес, асқан көркемдік талғаммен суреттейді.
Бүгінгі дәрісте Хуан Рульфоның әдеби әлеміне үңіліп, оның аз ғана мұрасының қалайша әлем әдебиетінің классикасына айналғанын, неліктен Латын Америкасының ең ұлы жазушыларының өзі оны өздеріне ұстаз санағанын талдаймыз.
