Қазақ киносының ең әлсіз бағыттарының бірі – балалар киносы. Егер өткен ғасырдың 60–80 жылдары бұл жанр тұрақты түрде дамып, жыл сайын бірнеше фильм жарық көріп отырса, соңғы бес жылда балаларға арналған толықметражды көркем фильмдер саусақпен санарлық деңгейге түсті.
Мысалы, кеңестік кезеңде Қазақстанда жыл сайын ондаған балалар мен жасөспірімдер фильмдері өндірілді. «Менің атым Қожа», «Алпамыс мектепке барады», «Балалық шаққа саяхат» сияқты туындылар бірнеше буынның тәрбиесіне әсер етті. Ал қазіргі кезеңде балалар аудиториясына арналған фильмдердің көпшілігі жеке студиялардың бастамасымен түсіріліп жатыр.
Кинотеатрлардағы жағдай да ойлантады. Қазақстандағы прокат нарығының басым бөлігін шетелдік өнімдер құрайды. Әсіресе америкалық анимациялық фильмдер балалар аудиториясын толықтай дерлік иемденіп отыр. Соның салдарынан отандық балалар фильмдері көрерменге жетпей қалады немесе шектеулі прокатпен ғана көрсетіледі.
Мәселенің тағы бір жағы – сценарий тапшылығы. Балалар психологиясын білетін кәсіби сценаристер аз. Соның нәтижесінде кейбір жобалар балалар туралы болғанымен, балалар үшін түсірілмейді. Көп жағдайда тәрбиелік ұран бірінші орынға шығып, қызықты оқиға мен тартымды кейіпкерлер екінші кезекке ығысады.
Мемлекеттік қолдау аясында соңғы жылдары тарихи фильмдер мен әлеуметтік драмаларға басымдық беріліп келеді. Ал балалар киносы көбіне назардан тыс қалып отыр. Бұл жағдай ұзақ мерзімде ұлттық құндылықтарды кино арқылы жеткізу мүмкіндігін әлсіретуі мүмкін.
Балалар киносы – болашақ көрерменді тәрбиелейтін маңызды құрал. Сондықтан бұл бағытқа жеке бағдарламалар, арнайы гранттар және балалар драматургиясын дамытуға арналған байқаулар қажет. Әйтпесе қазақ киносының келесі буын көрерменімен байланысы әлсірей беруі мүмкін.
