Кімнің есінде… біздің ауыл фонарикпен жүретін жалғыз ауыл болғаны? Свет жоқ. Кеш түсе салысымен қараңғылық қаптайтын. Сонда әркім қолына фонаригін алып шығатын. Фонарик жоқ болса, жаның шығып кете жаздайды. Қалаға барған адам міндетті түрде бір фонарик ала келеді. Өйткені онсыз тіршілік жоқ сияқты.
Кешкісін бір жұмыс басталатын — бұзау қамау. Фонарик ұстап, аула-аула іздейсің. Бірі көршіге кіріп кетеді, бірі қараңғыда тығылып тұрады. Іздеп таппасаң, түнде сиырды еміп қояды.
Ауыл іші тым-тырыс. Үйлердің бәрі ұйқыда. Көшеде ешкім жоқ. Тек анда-санда бір фонариктің жарығы жылт етеді. Қора жақта мысықтар үнсіз қозғалып жүреді.
Сосын… бір сәт болады.
Көрші шалдың есегі оянады.
Сол дыбыс бүкіл тыныштықты бөліп жібергендей. Бір жерде есік сықырлайды, бір жерде жарық жанады. Фонариктер қайта қозғала бастайды.
Қараңғы ауыл…
Бірақ сол қараңғылықтың ішінде өмір қайнап жататын еді ғой.
