Бала кезімізде бәрі қарапайым еді. Бақыт дегеніміз — достармен асыр салып ойнау, көгалда жалаңаяқ жүгіру, қияқтардың арасына тығылып, кеш батқанша үйге қайтпау болатын.
Жылдар өте келе бәрі өзгерді. Барақ үйдің жанындағы қияқтар да, ауылдың көшелері де, адамдар да өзгерді. Бірақ сол күндердің иісі, туған жердің топырағының жұпары, балалықтың алаңсыз күлкісі жүректен өшкен жоқ.
Кейде бәрін тастап, бір сәтке ғана сол кезге барып қайтқың келеді. Ескі ауылдың көшесімен жүріп, көгалдың иісін иіскеп, туған жердің топырағын алақаныңа салып сезінгің келеді. Өйткені ол — жай ғана жер емес, ол сенің балалығың, сенің өткенің, сенің жүрегіңнің бір бөлшегі.
Кей сезімдерді сөзбен жеткізу мүмкін емес. Туған жерге деген сағыныш та сондай. Оны тек жүрек қана түсінеді.
