Кімнің есінде… бөтелкенің қақпағынан қайық жасап жарыстыратынбыз?
Жазғы жаңбырдан кейінгі ауыл көшесі. Арыққа толған су, бөтелке қақпағынан жасалған қайықтар және кімнің қайығы озып шығатынын күткен балалар. Балалық шақтың ұмытылмас жарыстары.
Кімнің есінде… жазда жаңбыр жауып өткен соң көшеге жүгіріп шығатынбыз?
Жаңбыр басылғанша үйде отыру деген біз үшін үлкен сынақ еді. Аспан ашыла бастағаннан-ақ есікке қарайлаймыз. Сыртқа шықсақ, ауыл көшесі өзгеріп сала берген. Шаң басылған, арықтар суға толған, жолдың ой-шұңқырларында шалшық жатыр.
Бізге керегі де сол!
Бөтелкенің қақпағын жинап аламыз. Коланың да, Сарыағаштың да қақпағы жарай береді. Әркім өз қайығын таңдайды. Сосын арықтың басына жиналамыз.
— Жарыстырамыз ба?
— Кеттік!
Қақпақтарды суға жібереміз. Біреуі ағысқа ілесіп зымырайды, екіншісі бұрылыста тұрып қалады. Кейде біреуінің қайығы аударылып, жағаға шығып кетеді.
Біз болсақ, қайықтармен бірге арықтың бойымен жүгіріп келеміз. Біріміз суға таяқ тығып, ағысын өзгертеміз. Біріміз өз қайығымызды алға оздырудың амалын іздейміз.
Жарыстың ережесі де, төрешісі де өзіміз.
Үйден шақырған дауысты естімеген боламыз. Шақырған сайын ары қарай жүгіре түсеміз.
Сөйтіп жүргенде жаңбырдан кейінгі күн шығады. Көшенің үстінен кемпірқосақ көрінуі мүмкін. Ал біз әлі жарысып жүрміз.
Қазір ойласам, бір бөтелкенің қақпағынан осынша қуаныш таба алған балалыққа таңғаламын.
Бізге ойыншықтың қымбаты емес, ойнайтын жердің қызығы маңызды еді ғой.