Federico Fellini: шындық пен қиялдың арасындағы кино
Federico Fellini фильмдеріндегі түс, естелік, цирк, карнавал және қиял элементтерінің драматургиялық қызметі. Неореализмнен авторлық киноға дейінгі режиссерлік тілдің қалыптасуы.
Federico Fellini — ХХ ғасырдағы итальян және әлемдік киноның өзіндік қолтаңбасын қалыптастырған режиссер. Оның шығармашылығында нақты өмір мен адамның қиялы бір-біріне қарама-қарсы қойылмайды. Керісінше, естелік, түс және фантазия кейіпкердің ішкі шындығын ашатын көркемдік құралға айналады.
Негізгі тақырыптары:
Балалық шақ пен естелік
Арман мен шындық
Өнер адамының ішкі әлемі
Даңқ пен жалғыздық
Махаббат пен сексуалдық
Қоғамдық орта және жеке тұлға
Өткен уақытты қайта құрастыру
Режиссерлік ерекшеліктері:
Реалистік кеңістік пен фантастикалық көріністерді араластыру
Карнавалдық, цирктік эстетика
Экстравагантты кейіпкерлер мен гротеск
Музыканың атмосфера құрудағы рөлі
Естелікке негізделген субъективті баяндау
Көпшілік сахналарындағы қозғалыс пен визуалды хаос
Белгілі туындылары:
La Strada — қатыгездік, жалғыздық және адамдық жылу туралы драма
Nights of Cabiria — Римдегі жезөкше әйелдің тағдыры арқылы үміт пен адам қадірін зерттейтін фильм
La Dolce Vita — Римнің элиталық ортасы мен журналист Марчеллоның рухани дағдарысы
8½ — шығармашылық дағдарысқа түскен режиссердің шындығы, естелігі мен қиялы араласқан құрылым
Amarcord — балалық шақ пен туған қала туралы естеліктердің киноға айналуы
«8½» және режиссер туралы кино:
8½ фильмінде Феллини кино түсіру процесінің өзін драматургиялық материалға айналдырады. Басты кейіпкер Гвидо Ансельми — жаңа фильмін түсіре алмай жүрген режиссер. Оның қазіргі өмірі балалық шағымен, әйелдер туралы естеліктерімен және қиялындағы көріністермен араласады.
Мұнда «шын оқиға қайсы, қиял қайсы?» деген сұрақтың нақты жауабы берілмейді. Өйткені фильмнің құрылымы кейіпкер санасының қозғалысына бағынады.
Феллинидің кино тілі:
Феллини үшін шынайылықты дәл көшіру жеткіліксіз. Ол адамның шындықты қалай есте сақтайтынын, бұрмалайтынын, қиялдайтынын зерттейді.
Сондықтан оның фильмдерінде түс пен өң, өткен мен қазіргі уақыт, шынайы адам мен ойдан шығарылған образ бір кеңістікте қатар өмір сүре алады.
Кино эстетикасы:
Феллинидің режиссурасында сюжет біртіндеп екінші орынға ығысып, кейіпкердің ішкі әлемі фильмнің негізгі кеңістігіне айналады. Карнавал, цирк, музыка, гротеск және түс секілді элементтер сыртқы безендіру емес, адамның психологиялық және эмоционалдық жағдайын жеткізетін драматургиялық құрал ретінде қызмет етеді.
Феллини киносы — шындықты көрсету ғана емес, адамның өз шындығын қалай жасайтынын зерттеу.