Әскердегі белгісіз жігіттің хаты
Кейде казарма іші тым тыныш болып кетеді. Сондай сәттерде адам өз ойымен өзі қалады екен.
Сырттай бәрі қалыпты сияқты: сапқа тұру, бұйрық, таңғы ас, кешкі тексеріс… Бірақ ішіңде біртүрлі бос кеңістік пайда болады.
Әскер маған көп нәрсе үйретті деп айта алмаймын. Бірақ адамдарды тануды үйретті. Кімнің шын, кімнің жалған екенін. Кей жерде көзбояушылықты, кей жерде шарасыздықты көрдік. Кейбір сержанттардың солдаттың үнсіздігін пайдаланып кететінін де көрдік.
Мұнда уақыт басқаша өтеді. Бір күн кейде бір айдай сезіледі. Әсіресе үйді сағынғанда. Кейде адам өзін ешкімге керексіз, артта қалып қойғандай сезінеді екен. Бірақ сондай сәттерде өзіңе өзің тірек болуды үйренесің.
Мен қазір тек бір нәрсені ойлаймын: аман-есен үйге қайту. Қалғанының бәрі кейін. Әскерден кейін өмірді қайта бастау, армандарға қайта оралу…
Бәлкім, осы хатты оқып отырған біреу мені түсінер. Өйткені бұл — бір адамның ғана емес, іштей үндемей жүрген көптеген жігіттің ойы.