«Обалға өшіккен ел қарасын ба?! Тастапты бесігімен баласын да.
“Еңлік – Кебек” моласы әлі де тұр,
Таймақ пен Ералының арасында…»
Иә, бұл өлең жолдары — Шәкәрім Құдайбердіұлының “Еңлік–Кебек” дастанынан алынған. Ақын бұл туындысында ел арасындағы ескі салт пен қатыгездікке, махаббат пен адамгершілікке қарсы тұрды.
Шәкәрім елдің қатыгездігін, әділетсіздігін сынайды. “Обалға өшіккен ел” — яғни, өз ісінің күнә екенін біле тұра, обал-сауапты елемейтін, қатыгездікке бейім ел. “Тастапты бесігімен баласын да” — Еңлік пен Кебектің трагедиясынан кейін олардың баласының тағдырына да ешкімнің жаны ашымағанын білдіреді.
Ал соңғы жолдар — бұл оқиғаның шын болғанын, Еңлік пен Кебектің моласы әлі күнге дейін бар екенін меңзейді.
Бұл шумақ — Шәкәрімнің адамдық пен ар алдындағы жауапкершілікті еске салған ең ауыр да, ең шыншыл жолдарының бірі.