Жаңа ғасыр театрының дүниеге келуінің өз заңдылығы бар
Театр тарихы көрсеткендей, өнердегі түбегейлі өзгерістер белгілі бір күнмен немесе ғасырдың басталуымен емес, қоғамдағы рухани, әлеуметтік және эстетикалық сұраныстардың өзгеруімен тікелей байланысты.
Мәселен, ХХ ғасырдың басында Константин Станиславский мен Всеволод Мейерхольд ұсынған режиссерлік жүйелер классикалық театрдың шеңберін бұзып, сахна тілін түбегейлі жаңартты; Бертольт Брехт эпикалық театр арқылы көрерменді ойландыруды басты мақсатқа айналдырды; Антонен Артоның қатыгездік театры сахнаны эмоциялық әрі психологиялық әсер алаңына айналдырды. Бұл құбылыстардың барлығы шығармашылық өмірдің де өз ырғағы болатынын дәлелдейді: бір кезеңде қалыптасқан форма ескіреді, ал оның орнына уақыт талабына сай жаңа эстетика мен жаңа сахналық тіл келеді. Демек, әрбір жаңа театр — белгілі бір тарихи сәттің емес, ұзақ шығармашылық ізденістер мен қоғамдық қажеттіліктің нәтижесі.