Ғұмыр өтті, мұра қалды — Есаға туралы сөз
Қазақстанның халық әртісі, көрнекті режиссер Есмұхан Обаев 85 жасында өмірден өтті. Артында қазақ театрының алтын қорына енген қойылымдар мен тұтас өнер мектебі қалды.
Тұлға өмірден өтеді. Бірақ оның ізі өшпейді.
Өнер адамы кетеді. Бірақ оның үні сахнада қалады.
Ұстаз дүние салады. Бірақ оның қолтаңбасы шәкірттерінің жүрегінде мәңгі сақталады.
Қазақстанның халық артисі, көрнекті режиссер, ұлағатты ұстаз Есмұхан Обаевтың өмірден өтуі — қазақ руханияты үшін орны толмас ауыр қаза.
Есаға бұл өмірден кетті. Бірақ артында не қалды?
Артында — тұтас бір театр мектебі қалды.
Артында — қазақ сахна өнерінің тарихына алтын әріппен жазылған қойылымдар қалды.
Артында — өзінен тәлім алған, бүгінде сахнада жарқырап жүрген актерлер мен режиссерлердің тұтас буыны қалды.
Есаға үшін театр жай кәсіп емес еді. Театр — тағдыр еді. Өмір еді. Ұлттың жаны еді.
Ол қойған әр спектакльде уақыттың үні, халықтың мұңы, адамның ішкі драмасы жатты. Оның режиссурасында сыртқы эффектіден бұрын жанның шындығы, сөздің салмағы, образдың рухы тұратын.
Сахнаға шыққан әр кейіпкер Есағаның ішкі сүзгісінен өтетін. Сол себепті оның қолынан шыққан қойылымдарда артық дыбыс та, бос қимыл да болмайтын. Бәрі — мағына. Бәрі — тағдыр.
Бірақ Есағадан қалған ең үлкен мұра — қойылымдар ғана емес.
Ол — адам тәрбиелеген ұстаз.
Қазақ театрындағы талай дарын иелері оның мектебінен өтті. Біреуіне бағыт берді, біреуінің дарынын оятты, енді біреуіне сахнаның қасиетін сезіндірді.
Сол себепті Есаға кеткен жоқ.
Ол бүгін де сахнада жүр.
Шәкіртінің сөзінде жүр.
Актердің тынысында жүр.
Қойылымның үнсіз паузасында жүр.
Қазақ театрының әр пердесі ашылған сайын, сол сахнаның бір бұрышында Есағаның рухы тұрғандай сезіледі.
Тұлға өлмейді.
Оның ғұмыры халық жадында жалғасады.
Есаға артында өнердің ғана емес, рухтың, парасаттың, ұстаздықтың аманатын қалдырды.
Ғұмыр өтті.
Мұра қалды.